Διεθνώς αλλά και στη χώρα μας βιώνουμε μια όλο και πιο έντονη, τόσο ποιοτικά όσο και ποσοτικά, επίθεση σε ελευθερίες και δικαιώματα. Η επίθεση αυτή κορυφώνεται μέσα στην περίοδο των πολέμων, που στοχεύοντας αποκλειστικά στο κέρδος πλήττει πρωταρχικά το ύψιστο δικαίωμα: το δικαίωμα στη ζωή.
Πλήθος γεγονότων το αποδεικνύει καθημερινά:
Από τις ΗΠΑ - με γεγονότα όπως αυτά στη Μινεσότα- και όχι μόνο- τις μαζικές φυλακίσεις και απελάσεις μεταναστών/στριών, τις εκδιώξεις φοιτητών/τριών και την ασυδοσία της ICE με εισβολές σε σπίτια και δολοφονίες - έως την κατάσχεση κατοικίας στη Νέα Υόρκη της Αλμπανέζε, ειδικής εισηγήτριας του ΟΗΕ για την Παλαιστίνη, λόγω έκθεσής της που αποκαλύπτει εγκλήματα του Ισραήλ με τις πλάτες των ΗΠΑ.
Μέχρι τη Γερμανία με τις απαγορεύσεις και βίαιη καταστολή διαδηλώσεων, ενώ στη Βρετανία η συλλογικότητα Palestine Action χαρακτηρίστηκε «τρομοκρατική οργάνωση» (Ιούλιος 2025), οδηγώντας σε δεκάδες συλλήψεις υποστηρικτών της λόγω δράσεων ενάντια στο Ισραήλ.
Την ίδια στιγμή, το Ισραήλ ψήφισε πρόσφατα νόμο που επιτρέπει θανατικές εκτελέσεις Παλαιστινίων, ενώ ήδη προχωρά στην εφαρμογή του. Παράλληλα, χιλιάδες άνθρωποι, ακόμη και παιδιά, κρατούνται φυλακισμένοι/ες χωρίς δίκη.
Ο φασισμός όχι μόνο δεν έχει μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας αλλά επανεμφανίζεται με αυξανόμενη πολιτική απήχηση σε πολλές χώρες.
Στην Ελλάδα, η δεξιά μετατόπιση τόσο στον λόγο όσο και στην πράξη των πολιτικών δυνάμεων είναι κραυγαλέα.
Ο εθνικισμός και ο ρατσισμός με διάφορες μορφές έκφρασης καλλιεργείται όχι μόνο από την ακροδεξιά αλλά από όλα τα κόμματα του αστικού συστήματος.
Η «κατάσταση εξαίρεσης» τείνει να γίνει κανονικότητα: από την αντιμετώπιση των προσφύγων στη χώρα μας την περίοδο του πολέμου στη Συρία, στην περίοδο της πανδημίας, έως τη σημερινή συγκυρία των πολεμικών εντάσεων.
