Δήλωση Γιάννη Μάγγου για λαθροχειρίες της υπεράσπισης των βασανιστών αστυνομικών

Αναδημοσίευση δήλωσης Γιάννη Μάγγου  

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΓΓΟΥ

(Λαθροχειρία συνηγόρου υπεράσπισης των βασανιστών του Βασίλειου Μάγγου)

Στις 26.5.2026 εμείς οι γονείς του Βασίλειου Μάγγου ολοκληρώσαμε τις πολύωρες καταθέσεις μας για την υπόθεση βασανισμού του από αστυνομικούς.

Στη διάρκεια της διαδικασίας δεχτήκαμε αρκετές ερωτήσεις και οι περισσότερες δεν είχαν καμία απολύτως σχέση με τα πραγματικά γεγονότα, αλλά απέβλεπαν στην μετά θάνατον δολοφονία χαρακτήρα του παιδιού μας, όπως και στη δική μας. Στη διάρκεια των απαντήσεών μας δεχτήκαμε προσωπικές επιθέσεις, προσβολές, ειρωνείες και υποτιμητικούς εν χορώ σχολιασμούς.

Έγινε προσπάθεια να μας παγιδεύσουν με “ύπουλες” ερωτήσεις, ώστε να απαξιωθεί και να αμφισβητηθεί ακόμα και η σχέση που είχαμε με το παιδί μας.

Αποκορύφωμα αυτών ήταν, όταν ένας συνήγορος υπεράσπισης των κατηγορουμένων, στην προσπάθειά του να απαξιώσει τη σχέση της μητέρας προς τον Βασίλειο, κρατώντας ένα έγγραφο και ισχυριζόμενος ότι ήταν η κατάθεσή της στις 11-11-2021 στα πλαίσια της ΕΔΕ, με στόμφο τη ρώτησε αν μετά τις 14-6-2020 ξαναείδε τον Βασίλειο. Η μητέρα του απάντησε ότι και φυσικά έβλεπε το παιδί της και μάλιστα κάθε μέρα. Και τότε ο συνήγορος κραδαίνοντας το έγγραφο, επιτιμητικά, υποτιμητικά και προσβλητικά, τις διάβασε δύο φορές τη σχετική ερώτηση από την “κατάθεσή” της και δύο φορές την απάντηση που υποτίθεται ότι έδωσε και που ήταν: “όχι δεν μίλησα ούτε συναντήθηκα μαζί του”. Η μητέρα του απόρησε και αμφισβήτησε ότι είπε κάτι τέτοιο και ο συνήγορος ανεμίζοντας θριαμβευτικά το έγγραφο και με έπαρση κραύγαζε: “κυρία μου είστε η κ. Μουρτζοπούλου, είστε η μητέρα του, αυτό είπατε και το υπογράψατε”.

Μελετώντας τη δικογραφία, διαπιστώσαμε και καταγγέλλουμε ότι ο συνήγορος διάβαζε άλλη(!) κατάθεση, άλλου προσώπου που δόθηκε σε άλλη ημερομηνία και δεν είναι καν μάρτυρας στο δικαστήριο. (Επισυνάπτω το έγγραφο στα σχόλια).

Για τον περιορισμό δημοσιότητας στη δίκη των Τεμπών-Άρθρο Κώστα Παπαδάκη

ΔΗΜΟΣΙΟΤΗΤΑ ΣΤΗ ΔΙΚΗ ΤΩΝ ΤΕΜΠΩΝ : Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΗΣ ΜΕΤΑΔΟΣΗΣ

Το φιάσκο της δικαστικής αίθουσας στην οποία άρχισε να διεξάγεται η δίκη για την υπόθεση των Τεμπών, η προφανής ανεπάρκεια, η εσφαλμένη διαρρύθμιση και για άλλη μια φορά η ακαταλληλότητα των εδράνων που προορίζονται για τους δικηγόρους σε συνδυασμό με τον τόπο διεξαγωγής της και το πανελλήνιο, αν όχι παγκόσμιο ενδιαφέρον για την εξέλιξή της θέτει επιτακτικά την ανάγκη ραδιοτηλεοπτικής μετάδοσής της.

 Δεν υπάρχει άλλωστε διαφορετικός τρόπος προκειμένου να δοθεί η δυνατότητα σε όσους ενδιαφέρονται - και αυτοί είναι αρκετά εκατομμύρια κατ αμάχητο τεκμήριο, όσοι τουλάχιστον έχουν συμμετάσχει στις μοναδικές στην ιστορία της χώρας διαδηλώσεις και εκδηλώσεις διαμαρτυρίας  στην Αθήνα σε όλες τις πόλεις της χώρας και σε όλες τις πόλεις του κόσμου που ζει η ελληνική ομογένεια - για να την παρακολουθήσουν.

 Η δημοσιότητα της δίκης (άρθρο 93 παρ. 2 Σ) δεν είναι απλά μια παροχή της δυνατότητας για παρακολούθηση θεάματος σε όσους έχουν τη διάθεση να μετακινηθούν προς τη δικαστική αίθουσα και χωράνε σε αυτήν. Αποτελεί θεμελιώδη συνταγματική επιταγή και υποχρέωση του κράτους, με την οποία υλοποιείται η αρχή της λαϊκής κυριαρχίας (άρθρο 1 παρ. 2 Σ), έκφανση της οποίας είναι η δυνατότητα άσκησης ελέγχου στον τρόπο λειτουργίας της δικαστικής εξουσίας.

Πρόκειται για μια ανεκτίμητης αξίας συνταγματική διάταξη διότι κατοχυρώνει υπέρ του λαού το δικαίωμα ελέγχου μιας εξουσίας η οποία ούτε εκλέγεται, ούτε ανακαλείται, ούτε ελέγχεται, ούτε λογοδοτεί και συνεπώς αφενός δεν έχει τα εχέγγυα της δημοκρατικής νομιμοποίησης αφού εγκαθίσταται απευθείας από το νόμο και μάλιστα με εγγυήσεις ισοβιότητας στη θέση της και αφετέρου στις περισσότερες στη συντριπτική πλειοψηφία των κακουργημάτων που εκδικάζει, κατά παράβαση άλλης συνταγματικής επιταγής του άρθρου 97 Σ συμμετέχουν στην άσκησή της μόνο τακτικοί δικαστές.

Ενημερωτικά στοιχεία για τη δίκη της Χ.Α. από τον συνήγορο πολιτικής αγωγής Κώστα Παπαδάκη & επίλογος της αγόρευσής του

Δημοσιεύουμε ενόψει του τέλους της δίκης των ναζιστών δολοφόνων της Χ.   Α. ενημερωτικά στοιχεία για τη δίκη που παρουσίασε ο Κώστας Παπαδάκης πολιτική αγγωγής στη δίκη σε δεύτερο βαθμό της εγκληματικής ναζιστικής οργάνωσης της Χ.Α..  Πλησιάζουμε στο τέλος της μεγαλύτερης σε διάρκεια δίκης στην ελληνική ιστορία, πεντέμισι χρόνια στον πρώτο βαθμό και σχεδόν τέσσερα στον δεύτερο. Είναι παράλληλα η πρώτη δίκη στον κόσμο που δικάζει τη ναζιστική εγκληματική βία μετά την δίκη της Νυρεμβέργης και, κατά συνέπεια, μια δίκη με στραμμένο το παγκόσμιο ενδιαφέρον, τόσο από την πλευρά των δημοκρατικών κοινωνιών και του αντιφασιστικού κινήματος, όσο και από την πλευρά εκείνων οι οποίοι επενδύουν στην ανοχή της ναζιστικής εγκληματικής βίας, καθώς βέβαια επιδιώκουν την επανανομιμοποίηση του ναζισμού στις χώρες που δεν είναι νόμιμος ακόμα και ως ιδεολογία και ως κόμμα. Είναι αναμφισβήτητα μια δίκη πολιτική με ευρύτατο ενδιαφέρον, αλλά όχι δίκη πολιτικής δίωξης. Γιατί η δίκη είναι πολιτική, όπως και κάθε άλλη δίκη που διεξάγεται ή θα διεξαχθεί, εφόσον το ενδιαφέρον της είναι ευρύτερο από τα ατομικά διακυβεύματα των εννόμων αγαθών που έχουν πληγεί στην υπόθεση αυτή και αφορά συνολικά ευρύτατα και διαχρονικά την κοινωνία, διότι οι επιπτώσεις της είναι προφανείς. Πολιτική δίκη όμως δεν σημαίνει πάντα “πολιτική δίωξη”, όπως η άλλη πλευρά επιθυμεί πονηρά να ταυτίσει. Δεν σημαίνει δηλαδή ότι, επειδή είναι μια δίκη που εξαιτίας του αποτελέσματος της επιδρά στην κοινωνία, έχει οργανωθεί μετά από συνωμοσία των διωκτικών μηχανισμών εναντίον των κατηγορουμένων. Αλλωστε το Ποινικό Δίκαιο είναι και πρέπει να είναι Δίκαιο πράξεων και όχι προθέσεων και φρονημάτων, δίκαιο ευθύνης ατομικής και όχι συλλογικής, δίκαιο ευθύνης πραγματικής και όχι αντικειμενικής, δίκαιο ευθύνης ποινικής και όχι πολιτικής. Με αυτές τις αρχές διεξάγεται η δίκη, με αυτές τις αρχές αξιώνουμε από το δικαστήριο μια δίκαιη απόφαση.

Είναι λοιπόν και η δίκη με την μεγαλύτερη σε διάρκεια Εισαγγελική αγόρευση στην ιστορία του ελληνικού κράτους, τεσσάρων ημερών, η διάρκεια του πρώτου βαθμού ήταν από 20.04.2015 μέχρι 20.10.2020 και του δεύτερου βαθμού από 15.06.2022 μέχρι την ημέρα που θα εκδοθεί η απόφαση 27.2.2026, και όσο πάει μετά. Επίσης:

'Αρθρο του Κώστα Παπαδάκη σχετικά με την τροπολογία για την απαγόρευση προσέγγισης αγωνιζόμενων στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη

ΜΝΗΜΕΙΟ ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ ΚΑΙ ΜΝΗΜΕΙΟ ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΗΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ

Η τροπολογία που πρόκειται να ψηφιστεί σήμερα στο σχέδιο νόμου του Υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών αποτελεί ένα πολιτικό, νομικό και ηθικό ανοσιούργημα, που καμμία νομική και κοινωνική ανάγκη δεν επιβάλλει και άλλο σκοπό δεν έχει από την εκδίκηση της κυβέρνησης απέναντι στο κίνημα συμπαράστασης του Πάνου Ρούτσι που εκφράζεται με μια ακόμα πρόκληση ενάντια στο δικαίωμα της συνάθροισης.

Ανοικτή επιστολή Γιάννη Μάγγου προς Χρυσοχοΐδη

Αναδημοσιεύουμε την ανοικτή επιστολή από το fb του Γιάννη Μάγγου προς τον υπουργό, Χρυσοχοΐδη. Μεταξύ άλλων καταγγέλλει και το γεγονός ότι υποβλήθηκε μήνυση σε βάρος του από τον ένα αστυνομικό που έχει καταδικαστεί ήδη για επικίνδυνη σωματική βλάβη και είναι επίσης κατηγορούμενος σε νέα δίκη για βασανιστήρια σε βάρος του Βασίλειου Μάγγου. Ο λόγος η δημοσιοποίηση της δικαστικής απόφασης που περιείχε το όνομα του αστυνομικού. Ο στόχος να υπάρξει σιωπή και κλίμα τρομοκρατίας ενόψει της δεύτερης δίκης για τα βασανιστήρια. 

Ανοιχτή επιστολή προς τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη

Κύριε Χρυσοχοΐδη

Είμαι ο πατέρας του Βασίλειου Μάγγου τον οποίο αστυνομικοί υπάλληλοι του Υ-ΠΡΟ-ΠΟ στις 14 Ιουνίου 2020 στο Βόλο, τον χτύπησαν αναίτια, τον βασάνισαν και τον έστειλαν στο θάνατο.

Σας ενημερώνω ότι ήδη τρεις αστυνομικοί καταδικάστηκαν για επικίνδυνη σωματική βλάβη. Οι ίδιοι και άλλοι τρεις ακόμη, σύμφωνα με Βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών-που είναι συντριπτικό εις βάρος τους-παραπέμφθηκαν για βασανιστήρια κατά του παιδιού μας, (δικάσιμος 20 Νοεμβρίου 2025).

Επίσης ότι η ΕΔΕ “περαιωθείσα” μετά από πέντε χρόνια, εκδικάστηκε από τον Προϊστάμενο του Επιτελείου της ΕΛ.ΑΣ και αποφασίστηκε “να παραπεμφθούν και οι έξι κατηγορούμενοι στο Πρωτοβάθμιο Πειθαρχικό Συμβούλιο Αστυφυλάκων Θεσσαλονίκης, με το ερώτημα της επιβολής σ αυτούς της ποινής της απόταξης, με το αντίστοιχο για έκαστο εξ αυτών αιτιολογικό και νομικό χαρακτηρισμό”…

Εκδόθηκαν επίσης τρία αναπεμπτικά πορίσματα της Ανεξαρτήτου Αρχής του Συνηγόρου του Πολίτη και όλα είναι καταπέλτης εις βάρος των κατηγορουμένων αστυνομικών.

Δήλωση Γιάννη Μάγγου & Επιστολή του στον Χρυσοχοϊδη για τις συνθήκες διεξαγωγής της δίκης των βασανιστών αστυνομικών

ΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑΝΝΗ ΜΑΓΓΟΥ

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΔΕΝ ΑΠΟΒΑΛΛΕΤΑΙ

Στις 5 Ιουνίου 2025 ξεκινά στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Καρδίτσας, η δίκη κατά 6 αστυνομικών που κατηγορούνται για βασανιστήρια που τέλεσαν εις βάρος του παιδιού μας, Βασίλειου Μάγγου.

Όμως, εμείς η οικογένειά του, δεν θα έχουμε δικαίωμα υπεράσπισης!

Ο νόμος “ορίζει” ότι το παιδί μας έπρεπε να είχε υποβάλλει μήνυση πριν πεθάνει...Στον ένα μήνα που έζησε ο Βασίλειος, νοσηλευόμενος στο νοσοκομείο, είχε καταγγείλει δημόσια τον βασανισμό του κι ενώ είχε ήδη ξεκινήσει τη διαδικασία, δεν πρόλαβε να υποβάλλει μήνυση. Ούτε όμως κινήθηκε κανένας κρατικός μηχανισμός προκειμένου να διώξει τους αστυνομικούς που διέπραξαν αυτό το έγκλημα.

 

Μετά το θάνατό του υποβάλλαμε εμείς, οι γονείς του, μήνυση κατά παντός υπευθύνου για κακουργήματα.

Ένας εισαγγελέας Πρωτοδικών, έσπευσε κατόπιν και άσκησε αυτεπάγγελτη ποινική δίωξη, μόνο κατά τριών αστυνομικών σε βαθμό ...πλημμελήματος και χωρίς καν να καλέσει αυτόπτες μάρτυρες...(Όταν ο θάνατος σε προλαβαίνει, σπεύδει ο εισαγγελέας να σε θάψει…). Και από εδώ ξεκίνησε η συγκάλυψη της υπόθεσης και η μεθόδευση αποβολής της υπεράσπισής μας.

Η μήνυσή μας, φυσικά, δεν συσχετίστηκε με αυτή του εισαγγελέως, την έστειλαν στο αρχείο.

Υποβάλαμε δεύτερη μήνυση. Μία εισαγγελέας Πλημμελειοδικών, την απέρριψε με έωλα επιχειρήματα.

Άρθρο του Κ. Παπαδάκη για την άρνηση καθαρογραφής αθωωτικών αποφάσεων

ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ ΤΗΝ ΚΑΘΑΡΟΓΡΑΦΗ ΤΩΝ ΑΘΩΩΤΙΚΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ ΚαΙ ΥΣΤΕΡΑ ΔΥΣΑΝΑΣΧΕΤΟΥΝ ΠΟΥ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΔΕΝ ΕΜΠΙΣΤΕΥΕΤΑΙ ΤΗ «ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ» ΤΟΥΣ

Η απροσδόκητη άρνηση σε αυτονόητο αίτημα καθαρογραφής πρόσφατης αθωωτικής απόφασης του Εφετείου Αθηνών σε δίκη μεγάλου πολιτικού, αλλά και νομολογιακού ενδιαφέροντος που αφορούσε - τι άλλο ; - συλλήψεις διαδηλωτών μου προκάλεσε την προσπάθεια αναζήτησης του νομικοπολιτικού καθεστώτος που επιτρέπει και συντηρεί αυτή την αυθαιρεσία. Μέχρι τώρα οι διάσπαρτες - ευτυχώς όχι πολλές - αρνήσεις, δυσχέρειες ή καθυστέρησης καθαρογραφής αθωωτικών αποφάσεων της καθημερινότητας δεν υπήρξαν ικανές για να μου κινήσουν το ανάλογο ενδιαφέρον. Εδώ όμως τα πράγματα διέφεραν : Ακόμα και η επικληθείσα και αποδεδειγμένη με έγγραφα εκκρεμής για τα ίδια πραγματικά περιστατικά πειθαρχική διαδικασία σε βάρος αθωωθέντων υπαλλήλων για αναξιοπρεπή συμπεριφορά (έτσι χαρακτηρίζουν κάποιοι πειθαρχικοί προϊστάμενοι τη συμμετοχή σε διαδηλώσεις) που καθιστά αναγκαία την προσκόμιση της αθωωτικής απόφασης και του σκεπτικού της, άρα το αναμφισβήτητο έννομο συμφέρον του αθωωθέντος αιτούντος,  δεν στάθηκε ικανή για να πείσει την πρόεδρο του δικαστηρίου (ναι, αυτήν που εξέδοσε την αθωωτική απόφαση) να κάνει δεκτή την αίτηση καθαρογραφής της.

Η μελέτη του νομικού καθεστώτος επεφύλασσε πολλές εκπλήξεις. Η πρώτη ήταν η διακύμανση του άρθρου 142 Κ. Ποιν. Δ και ιδίως της τέταρτης παραγράφου του, που είναι εκείνη που ρυθμίζει το ζήτημα. Αυτή, όπως την παρέδωσε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ τον Ιούλιο 2019 με τον «Νέο Κώδικα Ποινικής Δικονομίας» (ν. 4620/2019 (ΦΕΚ Α 96/11.6.2029) είχε ως εξής :

Άρθρο του Κώστα Παπαδάκη "Τέμπη και κοινωνία-Δικαιοσύνη για ποιόν;"

ΤΕΜΠΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΑ – ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ ;

 ΓΙΑΤΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΣΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ;

Με  αφορμή την υπόθεση των Τεμπών, σωρεία δημοσκοπήσεων αποκαλύπτει την αποδοκιμασία όσων ερωτώνται για το σύνολο των θεσμών και εμφανίζεται  για πρώτη φορά να εκδηλώνεται κατά μεγάλο μέρος και σε ό,τι αφορά τον θεσμό της δικαιοσύνης. Δύο στους τρείς ερωτώμενους δηλώνουν έλλειψη εμπιστοσύνης, ακόμα και στη “δικαιοσύνη”. Για όσους φυσικά αναπνέουμε μέσα στις λειτουργίες της, δεν χρειάζεται καμία δημοσκόπηση, ούτε έπρεπε να φτάσουμε στο τραγικό έγκλημα των Τεμπών και τις ανακριτικές εξελίξεις του για να αντιληφθούμε την βασιμότητα της παραπάνω διαπίστωσης. Όσο και αν τα κροκοδείλια δάκρυα, ιδίως αυτά τα οποία ρέουν από κυβερνητικούς οφθαλμούς, απογοητεύονται για το φαινόμενο και επιζητούν να επιρρίψουν την ευθύνη στην αντιπολίτευση και στον «λαϊκισμό», πέραν του ότι, κατά τα όσα παρακάτω θα αναπτύξω, είναι οι ίδιοι που συντηρούν υπαίτια την έλλειψη εμπιστοσύνης προς την “Δικαιοσύνη”, παραβλέπουν μια σωρεία διδαγμάτων της καθημερινής ζωής τα οποία είναι αντιληπτά στην καθημερινότητα της κοινωνίας και διαμορφώνουν αυθεντικά την λαϊκή συνείδηση.

Να γιατί λοιπόν ο κόσμος πράγματι δεν εμπιστεύεται τη “δικαιοσύνη” :

Άρθρο του Κώστα Μαγκλάρα για το Νέο Ποινικό Κώδικα

Νέος Ποινικός Κώδικας: Πάει ο άρτος, τώρα θέαμα και βούρδουλας

Κώστας Μαγκλάρας,  Δικηγόρος, μέλος του Σωματείου Μισθωτών Δικηγόρων

▸Η νομοθετική εξουσία τα τελευταία χρόνια, λειτουργεί προοδευτικά όλο και περισσότερο, καθαρά με όρους «πολέμου κορεσμού».

Μέσα στον ορυμαγδό νομοθετικών εξελίξεων και τα αλλεπάλληλα χτυπήματα στην πολιτική, κοινωνική και υλική ζωή του λαού, έρχονται και οι επικείμενες νέες αλλαγές στην ποινική νομοθεσία, που πρόκειται να αποτελέσουν μια ιστορική, εφ’ όλης της ύλης, σκληρά ταξική και αντιεπιστημονική οπισθοδρόμηση.

Εκ προοιμίου, η ποινική νομοθεσία έχει ένα ιδιαίτερο κοινωνικοπολιτικό εκτόπισμα, καθώς συμπυκνώνει ένα σύνολο αξιακών κρίσεων για όλο το φάσμα της κοινωνικής ζωής –πάντοτε στη δοσμένη ταξική βάση: από την φύση του εγκλήματος ως έννοια, μέχρι την μεταχείριση του παραβάτη, γενικά και ειδικά. Χρειάστηκαν δεκαετίες αγώνων για να επικρατήσει στην Ελλάδα ένα «φιλελεύθερο» μοντέλο του ποινικού δικαίου, το οποίο να αντιμετωπίζει –έστω τυπικά– το έγκλημα ως κοινωνικό φαινόμενο απότοκο ευρύτερων κοινωνικών παθογενειών, τον δράστη ως υποκείμενο προς επανένταξη και όχι ως «καμένο χαρτί», την στέρηση της ελευθερίας ως μέθοδο σωφρονισμού και όχι απομόνωσης, με κεντρικό πυλώνα του το τεκμήριο αθωότητας. Το μοντέλο αυτό έρχονται να συντρίψουν οι επερχόμενες αλλαγές, σε συνέχεια των πέντε προηγούμενων παρεμβάσεων που έχει καταφέρει η ΝΔ από το 2019, αξιοποιώντας την σχετική παρακαταθήκη που είχε αφήσει και ο ΣΥΡΙΖΑ.

Άρθρο για την αστυνομική βία της Ιωάννας Ρίζου

Η αστυνομική βία δομικό στοιχείο του συστήματος

Ιωάννα Ρίζου, μέλος της ΚΕΔΔΑ και του Σωματείου Μισθωτών Δικηγόρων

 15 χρόνια από τον Δεκέμβρη ‘08

«Αυτή η σφαίρα δεν έπεσε τυχαία, κάτω τα χέρια από τη νεολαία!», ήταν ένα από τα συνθήματα που κυριάρχησε στην εξέγερση του Δεκέμβρη και τα γεγονότα που ακολούθησαν τη δολοφονία του 15χρονου μαθητή, Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τον Ειδικό Φρουρό Επαμεινώνδα Κορκονέα. Φέτος, συμπληρώνονται 15 χρόνια από τότε και ο Αλέξης θα ήταν μόλις 30 ετών.

Στις παρακάτω γραμμές αποδεικνύεται πως, πράγματι, το όπλο του Κορκονέα δεν εκπυρσοκρότησε τυχαία, ενώ η δολοφονία του 15χρονου Αλέξανδρου δεν ήταν ένα «μεμονωμένο περιστατικό». Αυτό, άλλωστε, διαπίστωσε σχετική έκθεση του Εθνικού Μηχανισμού Διερεύνησης Περιστατικών Αυθαιρεσίας για το 2022 που παρουσίασε ο Συνήγορος του Πολίτη (όχι δηλαδή κάποιο έντυπο-ανακοίνωση αριστερής ή αναρχικής συλλογικότητας). Σύμφωνα με την έκθεση, τα περιστατικά αστυνομικής βίας / αυθαιρεσίας είναι πάμπολλα και συνήθως γίνονται εις βάρος των νεότερων ηλικιών, αλλοδαπών, Ρομά και γυναικών. Στις ίδιες διαπιστώσεις κατέληξε και σχετικό πόρισμα της Διεθνούς Αμνηστίας για την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ελλάδα για το έτος 2022-2023, το οποίο αναφέρεται στις διαρκείς καταγγελίες για παράνομη χρήση βίας κατά ειρηνικών διαδηλωτριών/τών, για επαναπροωθήσεις προσφυγισσών/ύγων και μεταναστριών/ών κ.ο.κ.

Βοήθεια οι μεταρρυθμιστές ! Άρθρο του Κ. Παπαδάκη για την εξαγγελθείσα κυβερνητική νομοθετική αλλαγή

ΒΟΗΘΕΙΑ, ΟΙ ….ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΤΕΣ  ΠΑΛΙ !

OI ΠΟΙΝΙΚΟΙ ΚΩΔΙΚΕΣ ΣΕ ΝΕΕΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ….

Η εξαγγελθείσα νομοθετική μεταρρυθμιστική απόπειρα του Υπουργού Δικαιοσύνης αποτελεί την έκτη κατά σειρά μετωπική επιδρομή στο νομοθετικό χώρο του ουσιαστικού και δικονομικού ποινικού δικαίου από την κυβέρνηση της Ν.Δ. από το 2019 μέχρι σήμερα : Οι ν. 4637/2019, 4855/2021, 4908/2021, 4947/2022 και 4985/2022, αλλά και άλλοι (ενδεικτικά : ν. 4689/2020, 4703/2020, 4937/2022, 4995/2022), έχουν προκαλέσει σοβαρά πλήγματα στις θεσμοθετημένες ελευθερίες και δικαιώματα και σοβαρή οπισθοδρόμηση σε κατακτήσεις αγώνων δεκαετιών. Εχω αναφερθεί σε αναλυτική μου αρθρογραφία σε όλα αυτά στον αντίστοιχο χρόνο.

Όπως συνήθως, αντίστροφα μικρός με τον χρόνο εργασίας της νομοπαρασκευαστικής επιτροπής είναι ο χρόνος διαβούλευσης που παρέχεται, παρά το γεγονός ότι με το νομοθέτημα επιχειρείται για πολλοστή φορά δομική επέμβαση σε θεμελιώδεις έννοιες και διατάξεις, ιδίως του Π.Κ., που μάλιστα ορισμένες από αυτές αποδομούν πλήρως την βασική κατεύθυνση του νέου Π.Κ. (ν. 4619/19), που εκείνος εμφανίστηκε ως προϊόν μακρόχρονων διαβουλεύσεων και εκσυγχρονισμού του Ποινικού Κώδικα μετά από 70 χρόνια. Οι πολιτικές σκοπιμότητες που εμφανίζονται ως μεταρρυθμιστικές φιλοδοξίες κάθε Υπουργού και Κυβέρνησης έχουν οδηγήσει κάθε λίγο και λιγάκι στην τροποποίηση όλων των κωδίκων, νομοθετημάτων μακράς πνοής κατά τον προορισμό τους που η σύνταξή τους παλιότερα σηματοδοτούσε τον καρπό μιας μακρόχρονης προσπάθειας νομικών επιτελείων και σήμερα έχουν καταντήσει περιοδικές εκδόσεις εκπλήρωσης πρόσκαιρων πολιτικών σκοπιμοτήτων, στη διαρκή μεταβολή του νομικού καθεστώτος, που σε συνδυασμό με τα συνεχή ζητήματα διαχρονικού δικαίου, την πολυνομία και την έλλειψη πραγματικής κωδικοποίησης υποβαθμίζουν την ίδια την απονομή του δικαίου και καθιστούν μαρτυρική τη δικηγορία. Όμως συμβάλουν στην ιδεολογική και επικοινωνιακή λειτουργία της ποινικής νομοθεσίας, την οποία επιχειρούν να νομιμοποιήσουν ως μέσο καταστολής της εξουσίας και να απαλλάξουν την τελευταία από τις ταξικές και διαχρονικές της ευθύνες για τις κοινωνικές αιτίες που οδηγούν στην παραβατικότητα αλλά και αυτό που έχει επιλέξει να ορίζει ως παραβατικότητα.

Για την αυστηροποίηση των ποινών συνέντευξη του Γιάννη Μυκωνιάτη

Γιάννης Μυκωνιάτης: Οι αυστηρότερες ποινές δεν μειώνουν το έγκλημα

Δικηγόρος, μέλος του αγωνιστικού σχήματος «Αντίρρηση» στο Σωματείο Μισθωτών Δικηγόρων, μέλος της ΚΕΔΔΑ 

Το τελευταίο διάστημα με αφορμή και την υπόθεση της 12χρονης στον Κολωνό έχει επανέλθει στην επικαιρότητα η συζήτηση για αυστηροποίηση των ποινών. Ποια είναι η γνώμη σου; Είναι όντως ελαστικό το ποινικό πλαίσιο στην Ελλάδα;

Αν το κρίνουμε σε σχέση με άλλα ποινικά συστήματα, όπως των ΗΠΑ όπου  κάποιος μπορεί να καταλήξει στη φυλακή για μία πράξη για την οποίαν εδώ θα δεχτεί μια ποινή με αναστολή, ναι, είναι καλύτερο – και δεν το λέω προφανώς από την άποψη ότι πρέπει να αυστηροποιηθεί. Αλλά αυτή η συζήτηση γίνεται κυρίως για τα βαριά κακουργήματα. Για παράδειγμα, ο ελληνικός ποινικός κώδικας τιμωρεί τον βιασμό ανηλίκου με ισόβια κάθειρξη. Μπορεί κάποιος να πει ελαφρά τη καρδία ότι η παραμονή οποιουδήποτε σε ένα κελί για 20 και 25 χρόνια αποτελεί ελαστική αντιμετώπιση;

Πρέπει να «σκληρύνει» περαιτέρω το ποινικό πλαίσιο για συγκεκριμένα εγκλήματα μεγάλης ηθικής απαξίας, που ταυτίζονται με κοινωνικά φαινόμενα όπως ο ρατσισμός ή ο σεξισμός;

Άρθρο του Κ. Παπαδάκη για την πρόσφατη τροπολογία: Η υποκρισία περισσεύει. Μόνο ο λαός θα φέρει την Ανάσταση

Η ΤΡΟΠΟΛΟΓΙΑ ΨΗΦΙΣΤΗΚΕ,

Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΠΕΡΙΣΣΕΥΕΙ

ΜΟΝΟ Ο ΛΑΟΣ ΘΑ ΦΕΡΕΙ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ

Με αγανάκτηση και μόνο παρακολουθούν οι συνήγοροι υποστήριξης της κατηγορίας στην δίκη της Χρυσής Αυγής, το αντιφασιστικό κίνημα και η δημοκρατική κοινωνία τις εξελίξεις σχετικά με την τρίτη κατά σειρά τροπολογία ανακοπής της προσπάθειας του ναζιστικού μορφώματος Κασιδιάρη να συμμετάσχει στις προσεχείς βουλευτικές εκλογές.

Δημοσιεύθηκε σήμερα ο ν. 5043/2023 (ΦΕΚ Α 91/13.4.2023), το άρθρο 35 του οποίου υλοποιεί τη γνωστή τροπολογία.

Η φράση που άλλαξε στην ισχύουσα διάταξη του άρθρου 32 του ΠΔ 26/2012 όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 102 του ν. 5019/2023 διάταξη έχει ως εξής (με έμφαση οι αλλαγές) :

«Η συνδρομή των προϋποθέσεων της παρούσας ελέγχεται αυτεπαγγέλτως από το Α1 Τμήμα του Αρείου Πάγου, στη σύνθεση του οποίου συμμετέχουν ο Πρόεδρος αυτού και όλα τα μέλη του, το οποίο λαμβάνει ή δύναται να ζητεί σχετική τεκμηρίωση από τις κατά περίπτωση αρμόδιες δικαστικές ή άλλες αρχές.»

Παρά τα όσα είχαμε έγκαιρα επισημάνει τόσο για την πρώτη τροπολογία (άρθρο 92 ν. 4808/2021) όσο κυρίως για τη δεύτερη (άρθρο 102 ν. 5019/2023) σε προηγούμενη αρθρογραφία, η κυβέρνηση αφενός επέλεξε την θέσπιση μιας διάταξης ευρύτερου αποκλεισμού και αφετέρου παρείχε στο Α1΄ Τμήμα του Αρείου Πάγου την υπερεξουσία να κρίνει αν ένα κόμμα που επιθυμεί να συμμετέχει στις εκλογές εξυπηρετεί ή όχι με την δράση του την ελεύθερη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος, καθώς και ποια είναι η πραγματική του ηγεσία. Αλλά ακόμα και σε αυτόν της τον σχεδιασμό, η κυβέρνηση φάνηκε να λογαριάζει χωρίς τον ξενοδόχο, δηλαδή τους δικαστές του Αρείου Πάγου και, όταν το συνειδητοποίησε, επινόησε μια τροπολογία πανικού με την οποία μεταβάλλει τη σύνθεση του σώματος του Α1΄ Τμήματος του Αρείου Πάγου που θα κρίνει τη νομιμότητα της συμμετοχής των κομμάτων στις προσεχείς εκλογές, προκαλώντας την θυμηδία των κομμάτων της αντιπολίτευσης και του δημοκρατικού κόσμου, την αντίδραση και παραίτηση του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Χρήστου Τζανερρίκου και, ακόμα χειρότερα,  τη συσπείρωση και ηρωοποίηση του κόμματος του Κασιδιάρη και του αχυρανθρώπου που ανέλαβε να παραστήσει τον ηγέτη του. Και κατορθώνοντας να τον καταστήσει πρώτο θέμα συζήτησης αποπροσανατολίζοντας την κοινή γνώμη και ενισχύοντας το αφήγημά του περί πολιτικής του δίωξης.

Είμαστε υποχρεωμένοι για την αποκατάσταση των πραγμάτων να θέσουμε υπόψη στο διάλογο αυτόν τα ακόλουθα :

Για ερωτηματικά σχετικά με τις θέσεις κινηματικών συλλογικοτήτων για την υπόθεση του βιασμού και της σεξουαλικής εκμετάλλευσης της 12χρονης στα Σεπόλια και το αίτημα αποφυλάκισης της μητέρας

Κατά την κατάθεση σχεδίων ψηφισμάτων σε φοιτητικούς συλλόγους και στο συνέδριο του ΕΚΑ καταγράφηκε αντίθεση από ορισμένες δυνάμεις στη στήριξη του αιτήματος για την αποφυλάκιση με περιοριστικούς όρους της προφυλακισμένης μητέρας. Αυτή η αντίθεση, παρότι δεν αιτιολογήθηκε με κάποια στοιχεία, δημιουργεί αμφιβολίες και ερωτηματικά για το αν οι έχοντες την αντίρρηση έχουν κάποια επιπλέον ενημέρωση, πέραν των όσων έχουν έρθει στο φως, που συνηγορούν στο ότι η μητέρα είναι συνένοχη μαστροπείας και βιασμών, αν υπάρχει από μεριάς τους τυφλή εμπιστοσύνη στην αμεροληψία της κρίσης των δικαστών και αν τελικά θεωρούν ότι το τεκμήριο της αθωότητας δεν μπορεί να ισχύει για αυτή τη μητέρα ειδικά.

Προσπαθούμε να δώσουμε κάποια στοιχεία για το θέμα:

1.  Γιατί  ζητείται η αποφυλάκιση της μητέρας;

Η μητέρα δεν έχει δικαστεί και κριθεί ως ένοχη, είναι όμως προφυλακισμένη μέχρι τη δίκη. Υποστηρίζουμε το αίτημα των δικηγόρων της μητέρας να αποφυλακιστεί με περιοριστικούς όρους μέχρι την εκδίκαση και έκδοση απόφασης για την υπόθεση. Αυτό το δικαίωμα υπάρχει για όλους τους προφυλακισμένους για τα αδικήματα  τα οποία της προσάπτονται και η ικανοποίησή κρίνεται από δικαστικά συμβούλια με δυνατότητα επανυποβολής του αιτήματος.  Υπάρχει δυνατότητα να ξαναυποβληθεί το αίτημα το αίτημα της αποφυλάκισής της. Η αστική δικαιοσύνη κατακρίνεται για την ταξική  μεροληψία της και στα δικαστικά συμβούλια, αφού είτε δεν κρίνονται προφυλακισμένοι υψηλά ιστάμενοι που κατηγορούνται για σοβαρά κακουργήματα, είτε παύει η προφυλάκιση μετά από αποφάσεις που κρίνουν θετικά το αίτημα παύσης της προφυλάκισής τους. Ενδεικτικές οι περιπτώσεις Λιγνάδη, αστυνομικών που εκτέλεσαν το Σαμπάνη και τον Φραγκούλη κοκ.

Το πρώτο αίτημα να λήξει η προφυλάκιση της μητέρας κρίθηκε από 3 δικαστικούς και η εισηγήτρια πρότεινε να αποφυλακιστεί, αλλά, με τις ψήφους των άλλων 2 να πλειοψηφούν, παρέμεινε προφυλακισμένη και ξεκίνησε απεργία πείνας, την οποία έχει πλέον σταματήσει. Η εμπλοκή της στην έκδοση της 12χρονης ή η γνώση της για τους βιασμούς της δεν έχει αποδειχτεί και θα κριθεί στη δίκη.

2.  Ναι αλλά δεν γίνεται η μητέρα να μην εμπλέκεται ή να μην καταλάβαινε τι συμβαίνει ;

Άλλο η κατηγορία της μαστροπείας και της έκδοσης της ανήλικης και άλλο η παραμέληση εποπτείας ανηλίκου. Τα καθεστωτικά ΜΜΕ συσκοτίζουν τις διαπλοκές του Μίχου με την αστυνομία, τους πολιτικούς παράγοντες της Ν.Δ., την εκκλησία, κλπ. και επιχειρούν τη συγκάλυψη των ευθυνών των εμπλεκόμενων στο κύκλωμα οικονομικών ισχυρών, δημιουργώντας αντιπερισπασμό με την καλλιέργεια κλίματος για να θεωρείται η μάνα συνεργός, να επιβάλλουν κλίμα αποδοχής της συλλογικής ευθύνης και να αποπροσανατολίσουν από την αναγκαία αποκάλυψη των διασυνδέσεων του κυκλώματος. Υποψήφιος με τον Πατούλη ήταν και ένας ακόμα αθλητικός παράγοντας που συνελήφθη στις 19/2/2023.

Δεν τεκμηριώνεται από τα στοιχεία που έχουν έρθει στη δημοσιότητα η εμπλοκή της μητέρας σε μαστροπεία, ούτε από τις μαρτυρίες των παιδιών της. Ήταν αυτή που, μετά από τη ανακάλυψη των μηνυμάτων στο κινητό της 12χρονης από τη θεία του κοριτσιού και την ενημέρωση και προτροπή της προς τη μητέρα να καταγγείλει το γεγονός στην αστυνομία, κατήγγειλε το γεγονός πρώτη φορά στο Α.Τ. Κολωνού που επικράτησε μεγάλη αναστάτωση και της είπαν να ξαναπεράσει και την επόμενη μέρα, ενώ την επόμενη την παρέπεμψαν  στη ΓΑΔΑ. Η ΓΑΔΑ επί 40 μέρες απέτρεπε τη μάνα να καταθέσει μήνυση στον εισαγγελέα, ώστε να μπορέσουν όπως την ενημέρωσαν να τον παρακολουθούν, να τον τυλίξουν και να μη χάσουν στοιχεία. Η μητέρα ήξερε ότι είχαν τεθεί σε παρακολούθηση οι συνομιλίες τους Μίχου και οι δικές της και από όσα έχουν έρθει στη δημοσιότητα η μητέρα έστειλε μήνυμα στο  Μίχο έξαλλη για αυτό που έμαθε, τον κατηγόρησε και του είπε ότι θα τον καταγγείλει στην αστυνομία, η δική του απάντηση ήταν ότι αν το κάνει θα βρει και αυτή τον μπελά της, χωρίς σε αυτές τις συνομιλίες να καταγράφεται ότι αυτός αναφέρεται σε δική της γνώση ή εμπλοκή στους βιασμούς και την έκδοση της 12χρονης. Όλες αυτές οι συνομιλίες τελικά παρουσιάζονται ως εκβιασμοί από την πλευρά της μητέρας ή προσπάθειες να αποσπάσει χρήματα.  Το ίδιο έγινε και με τις συνομιλίες με τη σύζυγο του Μίχου. Για τις καταθέσεις μκροποσών σε λογαριασμό της μητέρας, που θεωρούνται επιβαρυντικό στοιχείο για την προφυλάκισή της, ήταν γνωστός ο λογαριασμός της στο Μίχο, αφού η μητέρα έκανε εργασίες καθαριότητας στο σούπερ μάρκετ του Μίχου και η 12χρονη έκανε θελήματα και βοηθούσε στο μαγαζί  και σύμφωνα με τις δηλώσεις της μητέρας ο Μίχος ήξερε ότι δεν χρησιμοποιούσε αυτό το λογαριασμό το τελευταίο διάστημα και ήταν ανενεργός, γιατί δεν έμπαινε πλέον σε αυτό ένα βοήθημα που έπαιρνε παλιότερα. 

Κρίνουμε τα γεγονότα χωρίς να παραβλέπουμε ότι :

-                      Από τη μια έχουμε μια πάμπτωχη οικογένεια με 8 παιδιά (μόνο 2 από αυτά άνω των 18 ετών) και με πατέρα εξαρτημένο. Μέριμνα για κοινωνική, ψυχολογική, οικονομική υποστήριξη από την πολιτεία και τους φορείς πρόνοιας του δήμου δεν υπήρχε με ότι αυτό σημαίνει για την εποπτεία και τη συμβολή της μητέρας στην ολοκληρωμένη διαπαιδαγώγηση των παιδιών. Το επίπεδο των ευθυνών για παραμέληση ή  την πλημμελή εποπτεία ενός ανήλικου είναι άλλο και διαφορετικό επίπεδο από το θέμα της γνώσης ή και της εμπλοκής της μητέρας στο κύκλωμα της μαστροπείας. Η οικογένεια, όπως και άλλοι από τη γειτονιά, εμπιστευόταν το Μίχο, λόγω των σχέσεων του με την εκκλησία, τους πολιτικούς, την αστυνομία και της επίδειξης «αγαθοεργιών».

-                      Η προφυλάκιση της μητέρας δεν έχει συνοδευτεί από κανένα μέτρο της πολιτείας για τη στήριξη της οικογένειας και των παιδιών. Αντίθετα, με αυτό το μέτρο εντείνεται η πλημμελής προστασία και η ελλιπής μέριμνα για τα παιδιά με την απομάκρυνσή τους από τη μητέρα. Τα παιδιά υπερασπίζονται τη μάνα και δηλώνουν ότι δεν είχε καμιά εμπλοκή, όπως το ίδιο δηλώνουν και η γιαγιά που είναι μητέρα του συζύγου της και η θεία που είναι αδελφή του συζύγου της.  Τα παιδιά έχουν σκορπίσει μετά τη προφυλάκιση της μητέρας. Στη θεία η 12χρονη και στη γιαγιά τα άλλα ανήλικα.

-                      Παράλληλα, είναι γνωστό ότι η μεταχείριση της 12χρονης στις ανακριτικές διαδικασίες και στη συνέχεια δεν υποστηρίχτηκε από ψυχολογική, παιδαγωγική και οικονομική βοήθεια, αλλά αντίθετα είναι βίαιη και κακοποιητική από την πλευρά της αστυνομίας κατά τη διάρκεια των καταθέσεων και των εκ των υστέρων προσαγωγών της για νέες καταθέσεις.  Τα τελευταία περιστατικά που έχουν έρθει στο φως μαρτυρούν ότι υπάρχει και λειτουργεί διαπλεκόμενο κύκλωμα εκφοβισμού της 12χρονης και της οικογένειας της, που προφανώς συνεχίζει να συνδέεται με υψηλά ιστάμενα πρόσωπα, κρατικούς και παρακρατικούς μηχανισμούς. Αναφέρουμε τα εξής : Η υφυπουργός Παιδείας Δόμνα Μιχαηλίδου γνωστοποίησε τον τόπο διαμονής που μένει τώρα η 12χρονη και ο μικρός αδελφός της. Αστυνομικοί με φακούς, όπλα, μάσκες και κουκούλες σταμάτησαν το αυτοκίνητο των άλλων αστυνομικών  που μετέφεραν τη 12χρονη που επέστρεφε μαζί με το αδερφάκι της από την 5^η κατάθεσή της και φώναζαν στα παιδιά να κατέβουν από το αυτοκίνητο, ώστε τρομοκρατήθηκαν και έβαλαν τα κλάματα. Κατά τη σύντομη απουσία της θείας που τα φροντίζει άγνωστος έριξε πέτρα στο τζάμι του σπιτιού τους. Εντοπίστηκε άνδρας με κουκούλα και φακό να τριγυρνά στο πίσω μέρος του σπιτιού και δήλωσε ότι βρέθηκε εκεί τυχαία γιατί δουλεύει σε κοντινή επιχείρηση, που τελικά δεν είναι κοντινή. Η αστυνομία ακόμα δεν έχει εντοπίσει το αυτοκίνητο που ο οδηγός του φωτογράφιζε το κορίτσι την ώρα που έπαιζε σε εξωτερικό χώρο με το αδελφάκι του, παρότι δόθηκαν κάποια στοιχεία για την πινακίδα κυκλοφορίας.  

Μόνη στήριξη στην οικογένεια αποτελούν οι δράσεις της Επιτροπής Αλληλεγγύης,  του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Π.Ε. «Αριστοτέλης» της περιοχής, της Λ.Σ. Κολωνού και άλλων συλλογικοτήτων. Και αν δεν υπήρχε η ανάδειξη του θέματος από τη Λαϊκή Συνέλευση Κολωνού

Από την άλλη έχουμε ένα κύκλωμα βιαστών και μαστροπών μέσα στο πολιτικό κατεστημένο με διασυνδέσεις με την αστυνομία, την εκκλησία, τα ΜΜΕ που διαμορφώνει και κατευθύνει την ενημέρωση για να προστατεύσει την εξουσία του.

Στην υπόθεση αποτυπώνονται οι ταξικές αντιθέσεις, η σαπίλα του συστήματος, η κυριαρχία της αστικής προπαγάνδας και η στάση της αστικής δικαιοσύνης (αποφυλακίσεις Κορκονέα, Χορταριά, Λιγνάδη, Φιλιππίδη, του αστυνομικού και των άλλων 2 βιαστών στην Ηλιούπολη, βιαστών νεαρού σε Χανιά, κλπ)

Το κίνημα έχει υποχρέωση να υπερασπίζεται τα ανθρώπινα δικαιώματα και έχει τη  γνώση και εμπειρία να κρίνει ότι υπάρχουν εκτός από τα οικονομικά συμφέροντα, τις διαπλοκές, την επιχειρούμενη  συγκάλυψη, την ταξικά μεροληπτική στάση δικαστικών αρχών και ένα πολιτικό μήνυμα που εκπέμπεται από αυτή τη μεθόδευση, όταν το σπάσιμο της σιωπής αφορά το κατεστημένο και θίγει την εξουσία τότε όχι μόνο δεν επιτρέπεται, αλλά μπορεί να οδηγήσει στη συκοφάντηση της κάθε καταγγέλλουσας, αλλά ακόμα και στο να έχει βαριές οικονομικές και ποινικές συνέπειες.

Είμαστε με τους αδικημένους και κατατρεγμένους. Υποστηρίζουμε το αίτημα να αποφυλακιστεί η μητέρα, όπως ζήτησε με περιοριστικούς όρους μέχρι τη δίκη. Να αποδοθεί δικαιοσύνη, να τιμωρηθούν αυστηρά ο Μίχος και οι άλλοι εμπλεκόμενοι στην μαστροπεία και ένοχοι των βιασμών. Να αποκαλυφθούν τα κυκλώματα. Να μην υπάρξει καμιά συγκάλυψη. Να παταχθούν οι σπείρες των μαστροπών, βιαστών και trafficking.

Περισσότερα στοιχεία για το θέμα και τις μαρτυρίες της οικογένειας υπάρχουν εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ και εδώ

 

Δημήτρης Καττής, μέλος της Λαϊκής Συνέλευσης Κολωνού-Ακ. Πλάτωνα-Σεπολίων, μέλος της ΚΕΔΔΑ

Μαρία Μπικάκη, δημοτική σύμβουλος Αριστερής Παρέμβασης Βύρωνα, μέλος της ΚΕΔΔΑ