Κατηγορήθηκε ως διακινητής και υπεύθυνος για το ναυάγιο, γιατί επέζησε μαζί με την πεντάχρονη κόρη του και παρότι στο ίδιο ναυάγιο έχασε τη σύζυγό του και το δίχρονο αγοράκι τους. Αθωώθηκε τελικά από το δικαστήριο.
Σε αυτό το ναυάγιο επτά άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους: τρεις γυναίκες, τρία παιδιά και ένας άντρας, ενώ ένα κορίτσι παραμένει μέχρι σήμερα αγνοούμενο. Οι οικογένειες που επέζησαν έχουν όλες χάσει συγγενείς τους. Ο διωκόμενος πρόσφυγας μεγαλώνει μόνος τη μικρή κόρη του και έχει ζητήσει διεθνή προστασία καθώς αντιμετωπίζει βάσιμο φόβο δίωξης στη χώρα καταγωγής του και βρισκόταν σε δίωξη και στη χώρα μας με βάση τους αντιπροσφυγικούς νόμους της.
Η δαιμονοποίηση προσφύγων που επιζούν από ναυάγια και η απόδοση σε αυτούς της κατηγορίας του διακινητή αποτελεί μια ακόμα απάνθρωπη βάρβαρη πολιτική ποινικοποίησης της προσφυγιάς.
Μια πολιτική που συνεχίζει να στοχοποιεί πρόσφυγες ως ενόχους για τα ναυάγια που προξενεί η πολιτική των κλειστών συνόρων.
Μια πολιτική που οδήγησε στη φυλακή για περίπου 1 χρόνο 9 αιγύπτιους πρόσφυγες διασωθέντες από το ναυάγιο της Πύλου, οι οποίοι τελικά αθωώθηκαν.
Μια πολιτική που οδηγεί στη φυλακή ως εξιλαστήρια θύματα που χαρακτηρίζονται διακινητές ακόμα και ανήλικους, όπως συνέβη ακόμα και στις 5/3/2026 με ένα 17χρονο που επέβαινε μαζί με άλλους 7 ανήλικους, 29 άνδρες και 1 γυναίκα πρόσφυγες σε σκάφος νότια της Κρήτης. Του φορτώθηκαν παράβαση του
άρθρου 83 του Ν. 3386/2005 «Παράνομη Είσοδος στη χώρα», του άρθρου 25
του Ν. 5038/2023 «Διευκόλυνση», καθώς και του άρθρου 306 Π.Κ. «Έκθεση».
Μια πολιτική που μετρά πάνω από 2.200 φυλακισμένους στη χώρα μας με την κατηγορία της διακίνησης, δηλαδή το 1/5 των συνολικά κρατούμενων.
Να καταργηθούν οι αντιπροσφυγικοί νόμοι.
Η προσφυγιά δεν είναι αδίκημα.
Το να επιζείς από ναυάγιο δεν είναι κακούργημα.